Dies Haus ist mein und doch nicht mein. Dem's vor mir war, war's auch nicht sein. Er ging hinaus. Ich ging hinein. Nach meinem Tod wird's auch so sein.
This house is mine and yet not mine. To whom it belonged before me, it did not belong either. He went out. I went in. It will be the same when I die.
Old German house
κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας καμωμένη
η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη
να πεθαίνεις για την Ελλαδα είναι άλλο
κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει,
τραγουδά η Αλεξίου
και σαν σήμερα τούτοι οι στίχοι, κάπως πολύ να βαρύνανε.
για την Τοπαλούδη, λοιπόν.
wearing the oversized jacket, always having a book with yourself, walking a lot, reading in the empty cafe while drinking the black coffee, writing love letters and never sending them, and spending evening alone listening to vynils
μέλη της γερμανικής αντίστασης τη στιγμή που ακούν για το θάνατο του Αδόλφου Χίτλερ στο ραδιόφωνο
/ Μάιος 1945
